11/2006 (το κείμενο δημοσιεύτηκε και στη στήλη επιστολών του περιοδικού UltraSupport, τεύχος Δεκεμβρίου 2006)
Για μία ακόμη φορά γινόμαστε μάρτυρες του γνωστού θεάτρου του παραλόγου που εκτυλίσσεται στις τηλεοπτικές σκηνές με πρωταγωνιστές διάφορους μαϊντανούς – δημοσιογράφους – ερευνητές – αναλυτές που παρουσιάζονται ως ειδικοί στο θέμα της βίας που διώχνει τον κόσμο από τα γήπεδα. Στην πραγματικότητα όλοι αυτοί μπορούν να πείσουν μόνο την κυρία Τούλα από το όμορφο Λιανοκλάδι που έχει τόση σχέση με το ποδόσφαιρο όση έχει ο Χριστόδουλος με τους Rolling Stones. Για τους λίγους που έχουν συχνή επαφή με τα γήπεδα οι “ειδικοί” των καναλιών θυμίζουν κομπάρσους σε επιθεώρηση στο Δελφινάριο όμως, όσο οι κυρίες Τούλες θα καθορίζουν τα νούμερα της AGB και το τηλεοπτικό προϊόν θα πουλάει, οι κάθε λογής άσχετοι θα συνεχίζουν να μας ζαλίζουν αναμασώντας τα ίδια και τα ίδια κάθε φορά. Η γνωστή καραμέλα των “αλητών” οπαδών που τα σπάνε και δεν αφήνουν τις οικογένειες να πάνε στο γήπεδο. Δεν είναι τυχαίο ότι σε παιχνίδια μικρών ομάδων και χωρίς φιλοξενούμενους οπαδούς με μηδενική κυριολεκτικά πιθανότητα επεισοδίων, τα γήπεδα είναι γεμάτα οικογένειες και για να βρεις εισιτήριο πρέπει να κάνεις κράτηση μήνες πριν. Χμμμ, εντάξει, δεν είναι ακριβώς έτσι αλλά τι σημασία έχει? Αυτά είναι λεπτομέρειες. Το θέμα είναι να απομακρυνθούν αυτοί οι περίεργοι που ακολουθούν τις ομάδες τους παντού, που χοροπηδάνε σαν πιθηκοι στις κερκίδες, αυτοί τέλος πάντων που ευθύνονται για ό,τι δεινό υποφέρει αυτή η κατά τ’ άλλα υποδειγματική χώρα. Η λύση βρέθηκε εύκολα: να κοπούν οι μετακινήσεις οπαδών ή ακόμα καλύτερα να κοπούν οι οπαδοί. Το πάνελ συμφωνεί, ο παρουσιαστής δείχνει ικανοποιημένος, η εκπομπή “Το μαχαίρι στο κόκκαλο” τελειώνει. Η κυρία Τούλα σβήνει την τηλεόραση και πηγαίνει για τον μεσημεριανό της ύπνο εφησυχασμένη που το πρόβλημα των χούλιγκανς επιτέλους λύθηκε. Στην αυγή του 2007 μ.Χ. δεν υπάρχουν μετακινήσεις, δεν υπάρχουν φιλοξενούμενοι, δεν υπάρχουν οργανωμένοι και όλα μοιάζουν ρόδινα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το παιχνίδι Καλαμαριάς-Εργοτέλη. Οι κερκίδες είναι κατάμεστες από οικογένειες που έχουν έρθει να απολαύσουν μαγικές ποδοσφαιρικές ενέργειες από τα αστέρια των δύο ομάδων. Μια αληθινή γιορτή, μια πανδαισία θεάματος. Την ιδανική αυτή εικόνα έρχεται να χαλάσει κάποιο ενοχλητικό κουδούνισμα που διακόπτει τον ύπνο της κυρίας Τούλας . Εϊναι η αφύπνηση που είχε βάλει για να μην ξεχάσει να δει το αγαπημένο της τηλεπαιχνίδι. Η κυρία Τούλα στήνεται μπροστά από την τηλεόραση. Το τηλεπαιχνίδι αρχίζει. Την ίδια στιγμή, σε μια άλλη άκρη της Ελλάδας, στο γήπεδο της Καλαμαριάς οι ομάδες προσέρχονται για το δεύτερο ημίχρονο του αγώνα της τοπικής ομάδας με τον Εργοτέλη. Οι συνολικά 69 ηρωικοί φίλαθλοι (ανάμεσά τους και δύο οικογένειες -yes!! ο στόχος επετεύχθη!) που παραβρίσκονται στο γήπεδο ξεφυσούν προβληματισμένοι για το πως θα αντέξουν άλλα σαρανταπέντε βασανιστικά λεπτά ποδοσφαιρικού μαρτυρίου. Ο διαιτητής σφυρίζει την έναρξη του δεύτερου μέρους και ο ήχος της σφυρίχτρας αντηχεί στις άδειες κερκίδες του σύγχρονου νέου γηπέδου της Καλαμαριάς. Η κυρία Τούλα με κομμένη την ανάσα περιμένει να δει αν πίσω από την κουρτίνα 2 βρίσκεται ο Ζονκ ή ένα ταξίδι για δύο άτομα στη Βιέννη. Σε κάποιο άλλο κανάλι ο παρουσιαστής διαφημίζει την βραδυνή του εκπομπή “Ποδόσφαιρο Ώρα Μηδέν” στην οποία θα συζητηθεί το πρόβλημα των άδειων κερκίδων στα γήπεδα. Αποψινοί καλεσμένοι θα είναι ο Αλέξης Κούγιας, ο Στέλιος Διονυσίου και ο Σπύρος Παπαδόπουλος. Στην υγειά μας!

22/09/05
Ακούω και διαβάζω συνέχεια ότι οι οπαδοί πρέπει να διδάσκουν ήθος και να διαφημίζουν τον πολιτισμό. Συγγνώμη αλλά από πότε τα γήπεδα αντικατέστησαν τα μέγαρα, τα μουσεία και τις γκαλερί ως τόπους έκφρασης και προβολής πολιτισμού και από πότε οι οπαδοί ανέλαβαν το βαρύ έργο της διδασκαλίας ήθους? Γιατί αποκλειστικά οι οπαδοί να είναι υποχρεωμένοι να προάγουν τον πολιτισμό ή μάλλον γιατί να κατηγορούνται αποκλειστικά αυτοί όταν δεν το πράττουν? Γιατί δεν κατηγορούνται και οι εφημερίδες, τα κανάλια, οι χειμερινοί κολυμβητές κλπ? Κύριοι, τον πολιτισμό μην τον αναζητάτε στο γήπεδο. Αφήστε μας ήσυχους να δούμε το ματσάκι, να κάνουμε βαβούρα και άμα λάχει να πετάξουμε και κάνα τρανζίστορ στο Δημόπουλο ή στον πούστη το διαιτητή που σίγουρα είναι στημένος από τους αντιπάλους. Το γήπεδο μας αρέσει ΚΑΙ γι’ αυτό. Αλλιώς θα στεκόμασταν και εμείς στην ουρά έξω από το μέγαρο. Α, και συγγνώμη που δεν απλώνω το χέρι για χειραψία. Δεν είναι ότι δεν έχω ήθος ή δεν είμαι πολιτισμένος, αλλά να μωρέ, διάβαζα τον “Φίλαθλο” πριν και έχουν μαυρίσει τα δάχτυλά μου απο τη μελάνη.

Ναι! Εξοδούχοι! Επιτέλους! Κάθε φορά που έχουν έξοδο οι φαντάροι σκέφτονται “σήμερα πρέπει επιτέλους να κάνουμε κάποιο κονέ. Θα την πέφτουμε σε όποια γκόμενα βρίσκουμε! Δεν θα πάμε να καθήσουμε με τους άλλους για να μην φαινόμαστε ότι είμαστε φαντάροι. Θα πάμε σε άλλη καφετέρια μόνοι μας. Το πολύ τρία άτομα. Κι αν έρθουν άλλοι δικοί μας εκεί που καθόμαστε θα τους διώχνουμε με τρόπο”. Δυστυχώς όμως το αποτέλεσμα είναι πάντα αυτό: “Επ, τι έγινε παιδιά, καλά? Εξοδούχοι κι εσείς ε? (ωχ, την κάτσαμε!) Καλά, μην σας καθυστερούμε, πάτε τη βόλτα σας. (φύγετε ρε μαλάκες, θα καρφωθούμε!). Εμείς την πατήσαμε και καθήσαμε εδώ. Στην παρακάτω καφετέρια που κάθησαν οι άλλοι είναι τίγκα στις γκόμενες λέει! (άντε τον πούλο, πάτε στην άλλη καφετέρια με τους άλλους). Α, θα πάτε αργότερα εκεί? Καλά, αν είναι τα λέμε εκεί πιο μετά που θα έρθουμε κι εμείς. (πάρτε τον πούλο τώρα από εδώ και βλέπουμε). Λέτε να καθήσετε κι εσείς εδώ? Δεν παίζει τίποτα πάντως τόση ώρα. Αφού κι εμείς έτοιμοι να φύγουμε ήμασταν τώρα. (άντε ρε, τον πούλο λέμε!). Θα καθήσετε εδώ τελικά ε? ΟΚ, όπως θέλετε. Να! Παίζει ένα τραπέζι άδειο στην απέναντι μεριά του μαγαζιού, πάτε να το προλάβετε μην το πιάσουν άλλοι! (ξεκουμπιστήτε ρε!). Τι? Α, υπάρχει και άδειο τραπέζι δίπλα στο δικό μας? Πως δεν το πρόσεξα! Σόρρυ ρε παιδιά, δεν το έκανα επίτηδες, αλλοίμονο, σειρούλες είμαστε! (που είναι η ξιφολόγχη ρε τώρα που την χρειάζομαι πραγματικά?)

*Με το παραπάνω κείμενο κλείνει ο κύκλος των σημειώσεών μου κατά τη θητεία μου στο στρατό.

Άλλη μια ήττα για κάθε φαντάρο που υπηρετεί σε συνοριακό φυλάκιο του Έβρου είναι την ημέρα που έχει έξοδο να είναι βραδιά επαναπροώθησης. Μεγάλη πίκρα να βλέπεις την έξοδό σου να πάει περίπατο στο ποτάμι. Και ακόμα χειρότερα να είσαι και εσύ ο ίδιος στο ποτάμι και να σου έχουν τελειώσει οι καβάτζες (βλέπε κουνουπέλαιο*). Η μάχη με τα κουνούπια γίνεται άνιση και το μόνο που σε ανησυχεί είναι αν τα αποθέματα της αντοχής σου θα κρατήσουν ή θα εξαντληθούν νωρίτερα από τις “250 και σήμερα” που απομένουν.

*Κουνουπέλαιο: στρατιωτικό εντομοαπωθητικό υγρό (στον Έβρο απαραίτητο όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας). Η δράση του είναι 2 σε 1: απωθεί κουνούπια και ανθρώπους το ίδιο αποτελεσματικά!

Η μέρα φεύγει, ο ΑΥΔΜ έρχεται. Μαζί με τη μέρα φεύγει και ο λοχαγός, και μαζί με τον ΑΥΔΜ έρχεται και ο Johnny Walker. Κι όταν είναι Σάββατο προς Κυριακή που πάντα επικρατεί μια γενικότερη χαλάρωση τότε γίνεται πάρτυ. Οι παλιοί ξεδίνουν πίνοντας, μεθώντας, ξερνώντας και φωνάζοντας συνεχώς “λελέ” και οι νέοι χωρίς να έχουν δικαίωμα συμμετοχής στο event “Εμετός το Σαββατόβραδο” απλά εκτελούν εντολές: “άνοιξε και το άλλο μπουκάλι”, “πετάξου φέρε πάγο”, “πήγαινε κάνε το νούμερό μου και θα σου δώσω να πιεις κι εσύ ένα ποτό”, “τι? δεν θες ποτό? καλα, πήγαινε κάνε το νούμερό μου”.

Το χειρότερο μαρτύριο. Να έχει τελειώσει η σκοπιά σου και να μην έρχονται να σ’ αλλάξουν. Και αν είναι μέρα δεν πειράζει και τόσο γιατί πάλι κάπου αλλού θα σε χώνανε, αν όμως είναι νύχτα τότε κάθε παραπάνω λεπτό που περνάει το χάνεις από τον ύπνο σου που για έναν φαντάρο είναι το πιο σημαντικό πράγμα μετά το απολυόχαρτο. Δεκανέααααααα αντικατέστησοοοοοον!

Ευτυχώς κάποια στιγμή μερικοί βγαίνουν εξοδούχοι και αναλαμβάνουν κατά την επιστροφή να φέρουν στους άλλους κανονικό φαγητό (λέγε με πιτόγυρο). Όσο νυχτώνει η πείνα μεγαλώνει και τα τηλέφωνα στους εξοδούχους γίνονται όλο και πιο πιεστικά. Οι διάλογοι δεν διαφέρουν από αυτούς μεταξύ εμπόρων ναρκωτικών και πρεζάκηδων. “Τι ώρα θα είσαι εδώ?”, “τα έχεις πάρει στα χέρια σου?”, “φέρε μου άλλο ένα και θα στα δώσω αύριο τα λεφτά”, “έρχεσαι, στο δρόμο είσαι?” κλπ.

Ο μάγειρας του φυλακίου είναι σειρά απολύσεως και τους τελευταίους μήνες τα έχει γράψει όλα στα παλιά του τα άρβυλα. Όσο λιγοστεύουν οι μέρες μέχρι να απολυθεί τόσο λιγοστεύει και η διάθεση του για να μαγειρέψει. Τα φαγητά θυμίζουν να έχουν γίνει σύμφωνα με κάποιο εντατικό πρόγραμμα αδυνατίσματος επιπέδου “Πως να χάσετε 120 κιλά σε πέντε μέρες και πως να διατηρηθείτε σε αυτά για τις επόμενες πενήντα”.

Και ενώ όλα πάνε καλά και ο καιρός περνάει, φεύγουν κάποιοι αδειούχοι, βγαίνουν ελεύθεροι υπηρεσίας κάποιοι άλλοι, παίρνουν και μερικά άτομα στο τάγμα και στο φυλάκιο μένουν τρεις κι ο κούκος. Για να αναπληρωθουν τα κενά οι φαντάροι αναγκάζονται να κάνουν καθημερινά δύο και τρεις υπηρεσίες και ξαφνικά κάποιοι στίχοι του Τερλέγκα αποκτούν ιδιαίτερο νόημα: Σκοπιά διπλή φυλάς εκείνη (την άδεια) να θυμάσαι, χαράζει μα εσύ ακόμα δεν κοιμάσαι.

Το μόνο παρήγορο στον Έβρο είναι ότι υπάρχουν μερικά internet-cafe και έτσι μπορείς να πάρεις μερικές τζούρες πολιτισμού σκοτώνοντας την ώρα σου με εποικοδομητικό τρόπο. Με το πάτημα ελάχιστων πλήκτρων η οθόνη γεμίζει βυζιά, κώλους, μπούτια και άλλες περιοχές της γυναικείας ανατομίας που στέλνουν στα ύψη το ηθικό και τη λίμπιντο κάθε στρατιώτη.